Singularity

Singularity nie wybiło się na rynku gier wideo - czy niezasłużenie? Ciężko stwierdzić. Moim zdaniem gra za bardzo stara się być wszystkim, przez co w ostateczności mamy średniaka.

Tom Clancy’s The Division

Przyznam, że jeśli chodzi o The Division, to moje nadzieje co do tej gry były wielkie. Tak wielkie, że poniedziałkowy wieczór spędziłem w oczekiwaniu na północ, by równo o tej godzinie wbić się w grę i zacząć ratować Nowy Jork. I nie byłem w tym oczekiwaniu sam.

SWAT 4

Czy powtarzanie tego samego etapu po raz -enty może być przyjemne? SWAT 4 pokazuje, że jednak może.

Battlefield 1

Szczerze mówiąc miałem spore wątpliwości dotyczące BF w czasach WW1. Z drugiej strony, kolejny nowoczesny Battlefield to byłoby już za dużo. Byłoby mi również trudno odnaleźć się "przyszłości" (lasery? nieeee!).

Fallout 4

Fallout i jego post-apokaliptyczna retro-przyszłość jest ze mną od samego początku, czyli od pierwszej odsłony gry "od graczy dla graczy", jak dumnie głosił napis na pudełku Fallout RPG, wydanej w 1997 roku. Po pierwszej godzinie z Fallout 4 miałem chęć lecieć i pisać pełen zachwytów post, jak to wszyscy kłamią w recenzjach, bo przez nich i przez hejterów wylewających hektolitry nienawiści na grę, Bethesdę i tych graczy, którzy ośmielili się pisnąć, że F4 jest fajne, moje zainteresowanie tytułem spadło tak bardzo, że prawie go sobie odpuściłem. Dzięki dobrej cioci mojego syna wiem, że byłem w błędzie.

Guns and Spurs Beta

Problem z oceną stale rozwijanych tytułów jest bardzo duży. Niemniej, po ograniu produkcji w wersji beta, wie się mniej więcej, czego się spodziewać po premierze.

Call of Duty 2

Większość graczy po usłyszeniu hasła „II wojna światowa” bez zastanowienia rzuca inne – „Call of Duty”. Co sprawia, że to właśnie dzieło Infinity Ward najlepiej nadaje się do definiowania tejże wojny w grach?

Counter-Strike: Source

Klasyczny CS 1.6 nie otrzymał ode mnie zbyt wysokiej noty. Choć nadal jest to bardzo popularna strzelanka, to jednak bardziej cenię sobie odnowioną wersję, z dopiskiem Source. Dlaczego?

Grand Theft Auto: San Andreas

Dziwnie się czuję, przystępując do recenzji GTA: San Andreas. To trochę tak, jakby magistrowi technologii informacyjnej tłumaczyć , czym jest klawiatura. San Andreas jest bowiem jak CS, Mario czy Homam – wszyscy to widzieli i wiedzą, o co chodzi.

Grand Theft Auto: Vice City

Dziś nadszedł czas na prezentację kolejnej odsłony kultowej serii Grand Theft Auto. Jak oślepiający blask zachodzącego słońca nad Vice Beach wpisuje się w klimat porachunków mafii i karteli?

Total Overdose: A Gunslinger's Tale in Mexico

Wielokrotnie już wspominałem jakim wspaniałym gatunkiem są sandboxy. Total Overdose jest zaś jednym z najlepszych przedstawicieli gatunku.

Bad Boys II/Miami Takedown

Chciałbym w tym miejscu napisać coś zupełnie innego, ale niestety – nie mogę. Próbę ekranizacji filmowego dzieła Michaela Baya uważam raczej za średnio udaną.

Grand Theft Auto III

Seria Grand Theft Auto jest chyba jedną z najlepiej rozpoznawalnych marek w branży elektronicznej rozrywki. Jej trzecia część (nie licząc spin-offa, GTA: London) zapisała się nie lada czcionką w historii gier i do dziś wszystkie kolejne odsłony bazują właśnie na niej, podobnie jak sporo produktów konkurencji.

Mafia II

Pierwsza "Mafia" mnie nie zachwyciła. Gdy zaczęło się robić ciekawie, to gra się skończyła. Na szczęście Mafia II nie powiela błędu poprzedniczki i serwuje nam trzymającą w napięciu akcję od pierwszych sekund gry po napisy końcowe.

Mafia: The City of Lost Heaven

Szczerze mówiąc, odpalając pierwszy raz "Mafię" doznałem niemałego szoku. Podobnie było przy kilku kolejnych uruchomieniach. Niestety, nie tego spodziewałem się po tak utytułowanej i wychwalanej grze.

Ojciec Chrzestny

Mario Puzo był bez wątpienia genialnym pisarzem. Stworzył bowiem mistrzowską powieść o tytule "Ojciec chrzestny". Potem nadszedł czas Francisa Forda Coppoli i jego filmów na podstawie dzieła Puzo. Niemal 40 lat później swoją własną wizję na temat la famiglia Corleone i spółki zaprezentowało EA. Kolejne genialne dzieło?

Mass Effect

Dawno, dawno temu, Bioware tworzyło gry dla hardcorowych fanów gier RPG, takie jak Baldur's Gate, Neverwinter Nights czy KOTOR. W 2007 roku ukazało się coś, co erpegowymi konserwatystami wstrząsnęło - pojawił się nowy twór Bioware, Mass Effect, mający w sobie tyle erpega, co taktycznej strzelanki.  Ponieważ już za chwilę ukaże się trzecia część Mass Effecta przypomnijmy, jak się to właściwie zaczęło.

Saint's Row: The Third

Po fatalnej optymalizacji Saint’s Row 2, od trzeciej części serii oczekiwałem chociaż dużej dawki głupawego śmiechu. Na szczęście los lubi płatać figle i dostałem coś jeszcze.

Kane and Lynch: Dead Men

UWAGA! Recenzja ta została opublikowana w jednym z numerów zina komputerowego o nazwie GiereKszyN, który trafił na cover magazynu CD-Action. Podpisana została przez niejakiego Icemana. Oświadczam, że osobnik ten nie miał absolutnie ŻADNYCH praw do tego tekstu, gdyż został on stworzony przeze mnie (piszącego wówczas pod pseudonimem Szakal).

30 naboi. Strzelam. Headshot. 25 naboi, bez obrażeń. Rzucam granat. Cholera, przeciwnik go odrzucił. Kryję się za filarem. Wystawiam broń, strzelam na oślep, wróg obrywa, ale jeszcze się rusza. Podbijam do niego, strzał w twarz. Nagle ŁUP! Wybucha granat, którego nie zauważyłem, a obok którego stałem. Ekran robi się biały i...

Saint's Row 2

Co wyjdzie z połączenia GTA, Simsów i filmu Jackass? W domu bałbym się przyrządzać taką mieszankę, myślę jednak, że szanse na otrzymanie Saint’s Row byłyby spore.