Wiedźmin 3: Dziki Gon

Wiele różnych rzeczy napisano o Wiedźminie 3: Dziki Gon. Różnych. Na growych portalach odniosłem wrażenie, że "60hz&PC@ultra" dominowało, przebijane nieśmiałymi zachwytami nad samą grą. A ja po prostu powiem: wow. WOW! WOOOOW!!!!

The Elder Scrolls V: Skyrim

Naprzemiennie z MAGiem gram sobie w Skyrima. Ku uldze mojej małżonki, która ostatnio wścieka się jak słyszy z głośników strzelanie (dziwnym nie jest - młody tłucze w tytuły, w których strzelanie to norma - Uncharted, Just Cause 2 czy MW3, więc pewnego rodzaju przesyt jest - choć ja jestem szczerze zdziwiony).

Tom Clancy’s The Division

Przyznam, że jeśli chodzi o The Division, to moje nadzieje co do tej gry były wielkie. Tak wielkie, że poniedziałkowy wieczór spędziłem w oczekiwaniu na północ, by równo o tej godzinie wbić się w grę i zacząć ratować Nowy Jork. I nie byłem w tym oczekiwaniu sam.

Wiedźmin 3:Dziki Gon

CD Projekt Red od 2007 swoją adaptacją wiedźmińskiego uniwersum pięło się na szczyty growej branży, aby w 2015, roku Wiedźmina, zmieść konkurencję, serwując graczom na całym świecie a także dotychczasowym fanom coś niesamowitego – idealne zwieńczenie niezwykłej trylogii, serii, którą nasz rodzimy deweloper sławi nasz kraj i naszą kulturę, dając nam powód do dumy – coś czym oficjalnie możemy się chwalić zagranicą. Oczekiwania wobec tytułu były ogromne. Każdy chciał otrzymać produkt kompletny – ponadprzeciętne RPG. Polskie studio pracowało pod olbrzymią presją, chcąc nie zawieść graczy. Bez dwóch zdań im się to udało. Ale czy na pewno w stu procentach? Po wychwalającym grę wstępie zapraszam na dalszą część recenzji, w której Dziki Gon zostanie rozłożony na czynniki pierwsze.

Grand Theft Auto: San Andreas

Dziwnie się czuję, przystępując do recenzji GTA: San Andreas. To trochę tak, jakby magistrowi technologii informacyjnej tłumaczyć , czym jest klawiatura. San Andreas jest bowiem jak CS, Mario czy Homam – wszyscy to widzieli i wiedzą, o co chodzi.

The Elder Scrolls III: Morrowind

Wielki. Cudowny. Piękny. Tak najprościej można opisać świat TES III, a jednocześnie podsumować całą grę.

Grand Theft Auto: Vice City

Dziś nadszedł czas na prezentację kolejnej odsłony kultowej serii Grand Theft Auto. Jak oślepiający blask zachodzącego słońca nad Vice Beach wpisuje się w klimat porachunków mafii i karteli?

Bad Boys II/Miami Takedown

Chciałbym w tym miejscu napisać coś zupełnie innego, ale niestety – nie mogę. Próbę ekranizacji filmowego dzieła Michaela Baya uważam raczej za średnio udaną.

Grand Theft Auto III

Seria Grand Theft Auto jest chyba jedną z najlepiej rozpoznawalnych marek w branży elektronicznej rozrywki. Jej trzecia część (nie licząc spin-offa, GTA: London) zapisała się nie lada czcionką w historii gier i do dziś wszystkie kolejne odsłony bazują właśnie na niej, podobnie jak sporo produktów konkurencji.

Mafia II

Pierwsza "Mafia" mnie nie zachwyciła. Gdy zaczęło się robić ciekawie, to gra się skończyła. Na szczęście Mafia II nie powiela błędu poprzedniczki i serwuje nam trzymającą w napięciu akcję od pierwszych sekund gry po napisy końcowe.

Mafia: The City of Lost Heaven

Szczerze mówiąc, odpalając pierwszy raz "Mafię" doznałem niemałego szoku. Podobnie było przy kilku kolejnych uruchomieniach. Niestety, nie tego spodziewałem się po tak utytułowanej i wychwalanej grze.

Ojciec Chrzestny

Mario Puzo był bez wątpienia genialnym pisarzem. Stworzył bowiem mistrzowską powieść o tytule "Ojciec chrzestny". Potem nadszedł czas Francisa Forda Coppoli i jego filmów na podstawie dzieła Puzo. Niemal 40 lat później swoją własną wizję na temat la famiglia Corleone i spółki zaprezentowało EA. Kolejne genialne dzieło?

Assassin's Creed: Revelations

Pierwsze dwie części serii były dla mnie objawieniem. Rewolucyjny sposób poruszania, nietuzinkowi bohaterowie, świetna fabuła… W Brotherhooda też przyjemnie się grało, jednak to już nie było to, co kiedyś. Revelations zaś nie przynosi żadnych rewolucji czy rewelacji – ten sam bohater, co w dwóch poprzednich częściach, te same umiejętności, te same błędy. Czemu więc ostatecznie oceniam ją dość dobrze?

Assassin's Creed: Brotherhood

„O ku*wa! Ja pie*dole! Co za szmaty! Ja ich wszystkich pozabijam!” – te pełne emocji i zdecydowanie niepoprawne politycznie słowa wyrwały mi się tuż przed wyświetleniem napisów końcowych, a skierowane były do scenarzystów z Ubisoftu. I jest to jednocześnie najlepszy przykład niezwykłego kunsztu i wirtuozerii tychże ludzi.

Saint's Row: The Third

Po fatalnej optymalizacji Saint’s Row 2, od trzeciej części serii oczekiwałem chociaż dużej dawki głupawego śmiechu. Na szczęście los lubi płatać figle i dostałem coś jeszcze.

Assassin's Creed II

Jeśli ktoś grał w Assassin’s Creed, to sequela polecać mu nie muszę. Jeżeli jednak nie zna się Altaira, to… mimo wszystko warto przenieść się do renesansowej Italii.

Kane and Lynch: Dead Men

UWAGA! Recenzja ta została opublikowana w jednym z numerów zina komputerowego o nazwie GiereKszyN, który trafił na cover magazynu CD-Action. Podpisana została przez niejakiego Icemana. Oświadczam, że osobnik ten nie miał absolutnie ŻADNYCH praw do tego tekstu, gdyż został on stworzony przeze mnie (piszącego wówczas pod pseudonimem Szakal).

30 naboi. Strzelam. Headshot. 25 naboi, bez obrażeń. Rzucam granat. Cholera, przeciwnik go odrzucił. Kryję się za filarem. Wystawiam broń, strzelam na oślep, wróg obrywa, ale jeszcze się rusza. Podbijam do niego, strzał w twarz. Nagle ŁUP! Wybucha granat, którego nie zauważyłem, a obok którego stałem. Ekran robi się biały i...

Minecraft

Niezwykła. Wciągająca. Oryginalna. Te trzy epitety chyba najlepiej określają grę uwielbioną przez miliony ludzi na całym świecie, o dźwięcznej nazwie Minecraft. Po zgłębieniu tematu ciężko im się dziwić.

Wiedźmin 2: Zabójcy Królów

Do pisania tej recenzji zabieram się tuż po obejrzeniu napisów końcowych Wiedźmina 2. Grę przeszedłem tylko raz, więc nie znam fabuły od podszewki, ale fanom Białowłosego polecam właśnie tę formułę – jedno przejście, zgodnie z naszym charakterem. Dlaczego?

Wiedźmin: Edycja Rozszerzona

Sam nie wiem, jak się zabrać do tej recenzji. Wiedźmina nie trzeba przedstawiać chyba nikomu (nawet mój tata, całkowity przeciwnik gier komputerowych, wie, kto to ten cały wiedźmin), jak to wygląda też pewnie wszyscy wiedzą, a jednak recenzję po prostu muszę napisać. Zacznę więc od tego, jak to się wszystko zaczęło…